วันนี้(เดือนใหม่)กับฟ้าที่สดใสกว่าเดิม … เราเตรียมการแล้วสำหรับ Black Friday รอบนี้ .. ที่ต้องรีบสร้างและโกยให้ทันสิ้นปีนี้
โอกาสที่มนุษย์ที่ไม่มีเงินเดือน แต่มาแสวงหาโชคลาภด้วยวิธีการของชาว Internet Marketing ที่ชีวิตวันๆทำแต่เสียว (SEO)

การจะได้โบนัส 3 เดือน 6 เดือนแบบเพื่อนๆที่ทำงานประจำไม่มีแน่ๆ
ฉะนั้น black friday ถือเป็นช่วงที่โบนัสออกสำหรับเรา

และแน่นอน ตอนนี้หลายเทพ เทพหลายคนต่างพากันปล่อยของตัวเองออกสู่โลกอินเตอร์เนทกันอย่างสพรั่ง ..
เพื่อเตรียมตัวโกยเงินดอลล่าห์ ปอนด์ ยูโร ฯลฯ เข้าสู่ประเทศ …

ส่วนตัวผม เพิ่งเริ่ม .. ปีนี้ไม่คาดหวังจะโกยมหาศาล
แต่ขอเป็นเงินที่มากพอจะสร้างเนื้อสร้างตัวละกัน

God Bless Me,Plz

แท้จริงแล้ว กวน มึน โฮ ไม่ใช่หนังดีอะไรมากมายอย่างที่ผมคิดเลยจริงๆ ..
เพราะ สิ่งที่เห็นจากตัวอย่างภาพยนตร์ หรือ trailer แทบจะบอกอะไรทุกอย่างของเรื่องไปหมดแล้ว

จะเหลือก็แค่เพียง 10-15 นาทีหลังสุดของเรื่องจริงๆ !! ผมไม่เล่านะ เดี๋ยวจะกลายเป็นสปอยเอา -*

แต่เขียนจั่วหัวแบบนี้ จะโดนแฟนพันธ์แท้ GTH รุมด่าเอา …
ฉะนั้นขอชมหน่อยเลย จริงๆแล้วที่บอกว่า เฉยๆ เพราะว่า .. หนังของค่ายนี้ ส่วนใหญ่ทำออกมาได้ดี สร้างสรรค์ กว่าหนังตลกแบบฝืดๆของค่ายอื่นเยอะ
ก็เลยทำให้มาตรฐานเดิมๆที่ GTH ทำไว้มาตั้งมากมายหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องก่อนหน้านี้ อย่าง บ้าน ฉัน ตลกไว้ก่อน หรือย้อนกลับไปที่ รถไฟฟ้า มาหานะเธอ

ถ้าจะเปรียบกันจริงๆ เรื่องบ้านฉันของผมถือว่าสอบตกนะ สำหรับค่ายนี้ แต่ถือว่าสอบผ่านหากเทียบกับภาพรวม
แต่ในส่วนของ กวน มึน โฮ แล้ว .. สอบผ่านทั้งมาตรฐานของภาพรวม และ GTH เอง …

เขียนมาถึงบรรทัดนี้ .. ก็อุ่นใจได้แล้วนะครับว่า ผมไม่ได้เขียนด่าหนังเรื่องนี้นะ
ชอบซะด้วย … โดยเฉพาะหลายๆมุขในบทภาพยนตร์ ^^

ทิ้งท้ายไปกับเพลง รักไม่ต้องการเวลา ที่ผมว่ามันเพราะมากๆ และยิ่งกับหนูนา ในคาแรกเตอร์ของตัวมึนๆ ชอบจริงๆ
( ไม่เหมือนกับในน้องใหม่ฯ หรือเทวดาสาธุเลย )

- โค้ดเพลง ฟังเพลงออนไลน์อีกมากมายคลิ๊กเลย

อาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งหรือช่วงหนึ่งของชีวิต เราใช้เวลาไปกับเพื่อนคนนั้นมาก จนเข้าใจว่าเพื่อนเป็นอย่างไร สนิทกันโคตรๆ
แต่ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันวะ .. เวลาเปลี่ยนสถานะจาก เพื่อน กลายเป็น เพื่อนร่วมงาน หรือการทำงานร่วมกัน เลยไม่จริงจังเท่าที่ควร

คนนึงแม่งบ้าเล่นเต เข้าแต่เว็บบอลไทย ส่วนอีกคนแม่งบ้าแต่วินนิ่ง
พอทำงานด้วยกันไปมา งานไม่เดิน … จนคนนึงแม่งถอยออก จะไปตามหาความฝันอันใหม่ด้วยธุรกิจคล้ายๆเดิม

ไอ้คนบ้าเล่นเนตแม่งก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก .. เพราะ กรูก็จะเดินตามความฝันให้ได้ และหวังจะทำสำเร็จ

แต่ยิ่งไม่คิด กูก็รู้สึกแย่วะ … ไม่รู้นะ สักวันบล็อคนี้ มึงต้องอ่านมาเจอ …
กูอยากจะบอกว่า วันที่นั่งคุยว่าจะแยกกันเดินตามความฝัน และจะเป็นเพื่อน ไม่เคืองกันในวันนั้น กูเฉยๆมาก โอเคมาก
แต่วันนี้ รู้สึกแย่วะ … เพราะ อะไรไม่รู้ ไม่ต้องพูดละกัน

พื้นที่ตรงนี้ .. มันเป็นพื้นที่เล็กๆที่อาจจะถูกหาเจอได้ในสักวันนะ …
กูไม่หวังว่ามึงจะอ่านเจอนะ .. แต่ก็ไม่คิดล่วงหน้าเหมือนกันว่า มึงอ่านเจอแล้วจะเป็นยังไง ..

ตอนนี้กูก็เดินไปข้างหน้า … อาจจะดูช้า … แต่กูจะระมัดระวังเสมอๆ …

และวันใดที่กูทำสำเร็จ .. กูจะขอพามึงไปเลี้ยงเบียร์ประชดช่วงชีวิตเหี้ยๆของกูสักหน่อยละกัน
ถึงจะค้างคาใจ แต่ก็จะไม่เก็บไปคิดอะไรจนวันตายหรอก .. รอหน่อยนะ วันนั้นมาถึง กูจะลืมทุกอย่างให้หมดจริงๆ

หลังจากโพสก่อนๆ โดยเฉพาะ[ บทสรุป .. ] 90วันสุดท้าย .. สำหรับทางแยกที่ต้องเดิน จะเป็นบทสรุปของเราในช่วงแรกที่ประเมินชีวิตตัวเอง
แต่ผมเพิ่งได้รู้ว่า การมีชีวิตโดดเดี่ยวโดยไม่มีใครให้ปรึกษากับอาชีพที่กำลังฝ่าฟันอยู่มันช่างทรมานมากจริงๆ …

แต่แล้ว .. 30 วันแรกที่เราประเมินชีวิตตัวเอง เราให้บทสรุปไป …
มันคงไม่ผิดนะครับ หากเราจะเปลี่ยนแปลงมันอีกรอบ … ถ้านับถึงวันนี้ที่เราประเมินชีวิตตัวเองวันนี้เข้าวันที่ 50 แล้ว

30 วันแรก เราท้อมากมาย
แต่วันนี้ วันที่ 50 แล้ว … เราไม่ท้อแล้ว …

เราเชื่อว่าสิ่งที่เราทำเริ่มเห็นอะไรบ้างแล้ว .. บางสว่างเริ่มเห็นแล้ว ..

สิ่งเหล่านี้ผมค้นพบสัจธรรมง่ายๆก็แค่ว่า “เราตั้งใจ” ก็พอแล้ว … แล้วจะพบกับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่
ผมไม่กล้าเขียนว่าเป้าหมายรายได้ของผมควรจะเป็นเท่าใด เคยบ้าฝันถึงเดือนละ 3 แสน ก็ได้เห็นแล้วว่า “ฝันเกินไป” .. จะว่าเพ้อเจ้อก็ไม่ผิดนัก

แต่วันนี้ .. ผมผ่านก้าวแรกไปแล้ว … อย่างน้อยๆ ผมก็เริ่มเห็นทางแล้วว่า มันต้องมีหนทางที่จะทำสำเร็จ

คิดแล้วชีวิตช่วงที่เลวร้ายของผม .. มันเริ่มซาไป ผมเลยนึกถึงเพลงๆนึง ที่ผมเคยได้ยิน ได้ฟัง ได้ร้องสมัยเรียนมหาลัยอยู่
ผมว่าเพลงนี้ มีความหมายมากกว่าเพลงธรรมดาๆนะ …

ผมฟังเวอร์ชั่นคอรัสทีไร … น้ำตาผมซึมได้ตลอดเลย … ผมว่าเพลงนี้มีพลังอะไรข้างในมากๆ
นอกจากจะประทับใจกับเนื้อเพลงของมัน มันยังทำให้ผมย้อนไปนึกถึงอดีตสมัยยังเรียนอยู่เลย
แม้กิจกรรมต่างๆที่ผมเข้าร่วมจะน้อยมากเหลือเกิน ….. แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีภาพประทับใจกับกิจกรรมเหล่านั้น

“รักน้อง”

“เย็น ๆ อากาศครึ้ม ๆ ลมพัดโชยมาสัมผัสกับใบหน้า นาทีนั้นผมคิดถึงอดีต คำนึงถึงอนาคต แลมองปัจจุบัน…กี่ครั้งนะที่เราเดินหลงทางในชีวิต”

เห็นแล้วก็จริง เลยมาเขียนย้ำกับชีวิตตัวเองอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไป …

เหมือนว่าชีวิตเราจะหลงทาง แต่ยังไม่ถึงกับหลงจนหาทางออกไม่เจอ ..
ตอนนี้รู้สึกแย่กับเพื่อนบางคน ก็ได้แต่หวังว่าสิ่งที่เราคิด อาจจะไม่ใช่ หรือสิ่งที่ใช่ อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราคิด

ตอนนี้เราเหมือนเดินไปในทางที่ท้าทาย แต่ใช่จะดีเสมอไป
ยิ่งท้าทาย ยิ่งน่าค้นหา แต่ทางนี้ไม่น่าค้นหาเลยสักนิด

เราจะหันหลังกลับ แล้วนับหนึ่งอีกรอบก่อนนะ แล้วค่อยว่ากัน …

แล้วก็ออกไปทำงาน หาประสบการณ์ .. แล้วค่อยมานับหนึ่งใหม่กับชีวิตเรา

อย่าทำตัวขี้เกียจแบบนี้เลย ..

ตอนนี้วางเป้าหมายใหม่ อาจจะเล็กลง แต่ดูเหมือน จะระวังมากขึ้น

ชีวิตในอดีตที่เคยกล้า หายไปหมดแล้ว .. พอมาเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

และยิ่งกับสังคมที่ต้องแข่งขันสูงแบบโลกในปัจจุบันนี้แล้ว … เราต้องระวังมากกว่าเดิมเยอะ

แม้ว่า 15 วันที่ผ่านมา จะสามารถเห็นผลจากที่สิ่งที่ตั้งใจทำอย่างมาก สิ่งเลวร้ายที่เราสลัดออกจากตัวได้ 1 อย่างคือ “ขี้เกียจ”
หลังจากเอาคำนี้ออกจากตัว .. ก็ดูเหมือนจะ “โอเค” เลยละ .. แต่ละวันเริ่มได้ชิ้นงานมากขึ้น รวมถึงรายได้เริ่มดูดีกว่าเดือนก่อนเยอะ ..

แต่ถึงอย่างไร ถ้าจะให้สรุปในช่วง 15 วันแรก .. ถือว่ายังน้อยกว่าเป้าอีกนิด
( สำหรับเรา ขออนุญาติไม่เขียนรายได้ที่เกิดขึ้นละกัน .. รอวันที่ถึงเป้าหมายที่แท้จริงก่อน จะมาโพสนะ )

ตอนนี้ .. ก็จะพยายามวางหลายอย่างทิ้งไว้ให้สมบูรณ์แบบ .. แล้วจะลองไปหาประสบการณ์จากการทำงานประจำสักครึ่งปี ..
แม้จะเป็นช่วงเวลาที่แสนจะนานมากๆ “ครึ่งปี” … แต่เอาเถอะ … อย่าลืมสิว่า 1 ปีที่ผ่านมามันผ่านไปไวมาก และเราไม่ได้อะไรจากมันเลย
นอกเสียจากความเจ็บปวด จากการไม่อยากเป็นผู้ใหญ่ของเรา ..

ผมไม่รู้ว่าเขียนถึงบรรทัดนี้ คงจะเป็นบทสรุปรายงาน 15 วันแรก ของ 90 วันสุดท้ายที่จะประเมินผลชีวิตตัวเอง

ผมให้สอบผ่าน … แต่ถ้าเทียบระยะทางการเดินแล้ว .. ทำได้แค่ 4% ของเป้าหมายเท่านั้นเอง …

มีเวลา 75 วัน .. ( จริงๆคงไม่ถึงหรอก เพราะเราตัดสินใจแล้วว่าจะไปทำงานประจำ สักพักเอาประสบการณ์ก่อน ) …
ไม่ต้องถึงกับ 100% เต็มก็ได้ ถ้าเกิน 70% ผมก็ยิ้มแล้วววว

ส่วนเรา นั่งเซ็ง นั่งเศร้า และผิดหวังกับชีวิต อยู่หลายวัน
จริงๆแล้ว เราไม่คิดอะไรมากกับการล้มเลิกของเราและเพื่อน …
แต่บังเอิญมันประจวบเหมาะกับ “เพื่อน” อีกกลุ่มที่รับปริญญากัน …
ทำให้เราต้องนั่งคิดกับตัวเองว่า “หนึ่งปีที่ผ่านมา” เราทำอะไรอยู่ ??

เพื่อนที่จบพร้อมกัน .. ต่างหาประสบการณ์ใหม่ๆกับชีวิตมนุษย์เงินเดือน
เพื่อนที่เพิ่งจบ .. ก้าวสู่โลกมนุษย์เงินเดือนกันหมด

ถ้าในแง่ ชีวิตที่มีความสุข ไม่ต้องเครียดกับเงินตรา “ผมชนะ” เพื่อนเกือบทุกคน
แต่ถ้าในแง่เงินทอง และอนาคต … “ผมแพ้” แบบไม่ต้องสืบเลย T_T

และนี้แหละ คือคำตอบของผม ที่ผมต้องเลือกเดินบ้างแล้ว

ให้เวลากับตัวเอง 3 เดือนสุดท้าย … 90 วันนับจากนี้ และจะสิ้นสุดในวันที่ 30 กันยายน 2553

หาก เป้าหมายที่วางไว้ ไม่เข้าใกล้เลยสักนิด ผมต้องไปเก็บประสบการณ์ใหม่ๆกับงานประจำบ้าง
ไม่งั้น .. นอกจากชีวิตที่ไม่มีอนาคตแล้ว … ผมคงต้องตายก่อนจะแก่แน่นอน

เป้าหมายที่วางไว้ อาจจะสูง .. แต่ถ้าขอให้มันไปไกลถึงครึ่งทางที่วางไว้ ผมก็ถือว่าสอบผ่าน

เอาละ … ตั้งใจทำ

หลายวันก่อน นั่งคิดในใจทำไมตัวเราเองถึงเพื่อนน้อยในช่วงนี้ ..
แต่หลังจากพิจาณาตัวเองไปในช่วง สอง วันล่าสุด … พอได้คำตอบนิดๆแล้ว ว่าเราเป็นคนทำตัวเองชัดๆ

เพราะว่า งานรับปริญญาเพื่อนครั้งล่าสุด .. ไม่ว่าจะเป็นคณะเดียวกัน หรือ เพื่อนโรงเรียนเดียวกัน ที่เพิ่งเรียนจบกันในปีนี้
เราแทบจะไม่ตามหาเพื่อนเลยสักคน

รวมถึงรุ่นน้องที่สนิทกันเราก็ไม่คิดจะสนใจเดินตามหาสักนิด

เออชีวิตแบบนี้ จริงๆไม่ได้แย่อะไร แต่ดูแล้วปรับปรุงได้ก็ดี

โพสนี้ เอามาเตือนใจตัวเองว่า ควรจะสนใจอะไรบ้างงง -*-

ยังไง ขอโทษจริงๆวะ บางคนเราไม่ได้ลืม แต่ติดต่อไม่ได้จริงๆ
แต่บางคน(รุ่นน้องหลายๆคน) ลืมจริงๆวะ แต่ยังไงก็ยินดีด้วย